W Wielki Piątek wierni zgromadzili się na uroczystej liturgii Męki Pańskiej, której przewodniczył ks. Piotr Białek. Był to dzień szczególnej ciszy i skupienia, w którym Kościół nie sprawuje Eucharystii, lecz rozważa mękę i śmierć Jezusa Chrystusa.
Liturgia rozpoczęła się w milczeniu. Kapłan wraz z asystą podszedł do ołtarza i padł na twarz w geście prostracji – znaku uniżenia wobec Boga oraz głębokiego przeżywania tajemnicy krzyża. Wierni trwali w ciszy, włączając się w modlitwę Kościoła.
W liturgii słowa szczególne miejsce zajęło uroczyste wykonanie Męki Pańskiej według św. Jana, która została podśpiewana w opracowaniu ks. Miazgi. Ten śpiew nadał celebracji wyjątkowo przejmujący charakter i pozwolił jeszcze głębiej wejść w wydarzenia zbawcze Wielkiego Piątku.
Homilię wygłosił ks. Piotr Białek, który ukazał sens krzyża Chrystusa jako znaku miłości i zbawienia. Zwrócił uwagę, że męka Jezusa nie jest jedynie wydarzeniem historycznym, ale rzeczywistością, która dotyka życia każdego człowieka i otwiera drogę do nowego życia. Podkreślił, że krzyż – choć po ludzku jest znakiem cierpienia – w świetle wiary staje się miejscem zwycięstwa miłości Boga nad grzechem i śmiercią.
Po homilii wierni uczestniczyli w uroczystej modlitwie powszechnej, obejmującej cały świat: Kościół, papieża, duchowieństwo, wiernych oraz wszystkich ludzi.
Kolejnym ważnym momentem była adoracja krzyża. W procesji wniesiono krzyż, który stopniowo odsłaniano, ukazując wiernym znak zbawienia. Następnie uczestnicy liturgii podchodzili, aby oddać mu cześć poprzez uklęknięcie lub ucałowanie.
Po adoracji wierni przyjęli Komunię Świętą, konsekrowaną dzień wcześniej podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej, jednocząc się z Chrystusem w tajemnicy Jego ofiary.
Na zakończenie liturgii Najświętszy Sakrament został przeniesiony do Grobu Pańskiego. Wierni pozostali na adoracji, trwając w ciszy i modlitwie. Atmosfera skupienia i zadumy sprzyjała głębokiemu przeżywaniu tajemnicy Męki Pańskiej i przygotowaniu do radości Zmartwychwstania.
